Misschien ligt het aan mij, maar sommige humor begrijp ik gewoon niet. “ken je die van die twee die naar Parijs gingen? Ze gingen niet! Tja, ik zie het niet hoor. Maar goed, dat zeg ik, het zal wel aan mij liggen. Ik moet toegeven, ik ben meer van het leedvermaak. Kan er niks aan doen, maar als ik twee personen zie lopen waarvan er één mank is, dan ben ik gauw geneigd te roepen. “Nou, de lamme leidt de blinde”!!!!! (moet ook eens leren m’n bek te houden) ahum.

Van de week was mijn wederhelft de kachel aan het opstoken, en viel er per ongeluk een blok hout op z’n voet, waarop m’n jongste van 5 keihard begon te lachen, en er volledig in bleef hangen, “dat deed zeer hé papa!!!, deed zeer hé!!!! Haaaaaaaaaaaaaahahahahaha, dat jong bleef er in hangen, waarop ik me maar effe verschool op de gang, om niet te luid te lachen. Ik lach eigenlijk meer om die kop van dat kleine mannetje, dan om het gevloek van m’n man, want z’n hele gezicht trekt scheef als ie er echt effe in blijft hangen, en gewoon niet meer bij komt van het lachen. Hij heeft die sadistische inslag blijkbaar van mij geërfd.

Laten we nou eerlijk zijn, als iemand ongelooflijk op z’n plaat gaat midden op straat, dan schrik je effe, geen bloed? Ok, maar dan moet je toch toegeven, dat het een prachtige schuiver was! Je kunt mij meer vertellen hoor, maar toen m’n vriendin en ik in het zwembad waren en zij een snoeiharde glijder maakte toen ze effe stoer d’r peuken wou halen, piste ik zowat in m’n broek. Je moet je voorstellen, een glijder, een klassieker, swoeshhhhhh, achterover op d’r rug. Prachtige glijder. Echter, het werkt natuurlijk ook andersom. Toen ik namelijk slag over de kop vloog met m’n fiets, omdat zij rechtsaf riep en ik links af ging, was zij niet meer te houden natuurlijk. Wiel krom, en allebei in een breuk van het lachen.

Maar geef nou toch toe, “als je s'avonds in bed ligt, en je wederhelft komt in het donker aansjokken, en stoot ongelooflijk z’n teen tegen de rand van het bed, “ja sorry hoor, maar dan lig ik helemaal in een breuk van het lachen”. Ik kom echt niet meer bij. Sommige mensen kunnen dit soort humor niet waarderen. Heb ik schijt aan trouwens. (maar dat terzijde) Ik mag graag kijken naar funniest home video’s en Jackass. De heren van Jackass hebben mij menig keer laten schateren door hun domme en soms heerlijk shockerende acties.

Maar ja, je hebt er altijd zeikerts bij hoor, die roepen, “nou ik vind het nou niet bepaald om te lachen, hij kan z'n nek wel breken, bla bla bla. Ach mens, ga koken ofzo. Dat serieuze gedoe altijd. Vind ik ook erg lachwekkend trouwens. Want ik denk meestal “mens terg jezelf niet zo, maak van je hart geen moordkuil en lach toch eens lekker. Moet kunnen toch?

“Ik moet even een kaartje kopen, kom er aan!” Ik gooi 50 eurocent in de automaat, en leg het kaartje onder het raam in de auto. Kom maar stelletje terro's we gaan de boeken inleveren bij de bibliotheek. De kinderen volgen, en terwijl ik met 14 boeken, (7 per kind) naar de bibliotheek sjok, heb ik een beetje de pest in dat we ze te laat inleveren. Een boete dus!!! een duppie per boek, dus 1 euro 40 wat ik kan dokken voor boeken die ze amper inkijken. Maar goed, het moet gebeuren.

Bij de bibliotheek hebben ze tegenwoordig een nieuw systeem. DE BIBLIOTHEEK IS TEGENWOODIG NAMELIJK GEAUTOMATISEERD, JAJA, GEAUTOMATISEERD DAMES EN HEREN! Terwijl ik naar achteren loop zie ik ongeveer 10 mensen een tikkeltje geirriteerd bij de computers staan. Computers dames en heren, die de boeken automatisch scannen, en je NIET onmiddellijk vertellen of er een boek mist, MAAR WEL hoe hoog je boete is. Harstikke mooi hoor, maar ja, als de computers allemaal een storing hebben, en er staan 10 mensen een beetje schaapachtig naar het scherm te staren waar op staat, dat de computers TIJDELIJK OFFLINE zijn, dan zakt je de broek toch af, dat ze na al die jaren handmatig innemen van de boeken ineens twee linker handen hebben, en niks voor je kunnen betekenen. Een dame van de bibliotheek loopt naar de computers toe, en gaat net als de rest er maar naar staren, waarop ik denk, nou, hypnotiseren helpt niet vrouwtje! Bel afdeling ICT maar!!! Maar ja, dat hup hup gedrag wat de meeste mensen hebben, kennen ze niet, want het zijn ambtenaren. Back to basic kunnen ze niet, en ze zitten allemaal met de handen in het haar. Ongelooflijk!!! Temidden van het gezelschap van wachtende schaapjes, kan ik het niet laten om luid op te roepen, “NOU, DAN MAAR WEER TERUG NAAR HET OUDE SYSTEEM”. Uiteraard is iedereen het met me eens. Een andere dame van de bibliotheek komt op ons gezelschap af en kondigt aan “dames en heren, we hebben een KLEINE computerstoring”, waarop ik roep, “nou er vallen 6 computers uit, das een GROTE storing mevrouw. Ik ga hier niet staan wachten als een stel schapen die wachten om geschoren te worden. Waarop ik mijn kinderen collecteer en naar de dame achter de balie loop en haar meld “mevrouw! Hier heb ik geen tijd voor”. Alstublieft, er zitten op alle boeken een boete, stuur maar een acceptgiro! Kom kinders, we gaan!!!

Automatisering is prachtig hoor, het kan je van alle gemakken voorzien, en kan heel snel werken. Maar het moet niet zo zijn dat als het zootje uitvalt dat iedereen met 2 linkerhanden zit, en gewoon niets meer kan doen. Het zou leuk zijn als we zelf ook nog wat zouden kunnen doen, al is het maar zo simpel als een paar boeken innemen.

Eindelijk had ik m'n CV. gereed. Klaar om m'n sollicitatiebrief de deur uit te doen. Het enige wat nog miste was, je raad het al, de postzegel. Dus wat doe je dan, je gaat naar de plaatselijke buurtsuper (C-1000) in dit geval. Kindjes naar school gebracht en ik dapper naar de winkel. "Deze moet even gewogen worden en er moet een zegel op", de supermarktmedewerkster kijkt me wat schaapachtig aan en zegt: "We wegen niet meer, daarvoor moet je bij het hoofdkantoor zijn in de stad" Oh? Ok! Dus ik rij naar de stad om vervolgens te worden verrast door een dichte deur. 10 over half 9 is het en ze gaan pas om 9 uur open. Het is nogal koud dus ik ga maar even in de hal staan die ook wordt gedeeld met het plaatselijke sufferdje. Al gauw krijg ik gezelschap, een wat warrige man die nogal verstrooid aan me vraagt waarom het postkantoor nog niet open is. "Omdat het ambtenaren zijn en ze pas om 9 uur beginnen antwoord ik' Waarop de volgende vraag werd gesteld, "waar staan die openingstijden dan? "Op de zijkant van het gebouw staat het " zei ik. Hij kijkt me aan alsof ie water ziet branden en loopt tot mijn ergernis naar buiten om het te controleren. Ja, inderdaad, U hebt gelijk zegt hij. "zei ik toch zak!!! dacht ik.

Door de glazen deur zie ik de 2 werknemers druk in gesprek veilig achter de balie zitten. Ze doen alle moeite om maar niet mijn kant op te kijken en kleppen gezellig verder. Ik weet toch wel dat ze klokslag 9 uur pas opengaan, en niet een minuut eerder vanwege de verzekering. Het zal je toch gebeuren dat je overvallen wordt voor de strak gezette tijd van 9 uur, dan ben je dus niet verzekerd. Dus alle begrip daarvoor. Langzaam kruipt de tijd voorbij, en eindelijk is het dan 9 uur. De glazen schuifdeuren gaan open, en ik loop af op de dame achter de balie die overigens zwaar in de make up zit en tot op de wortel geblondeerd is . "Deze moet even gewogen worden en er moet een zegel op" zeg ik. "Wij verkopen alleen maar postzegels per velletje van 10" zegt ze. Ik kijk haar aan met een verbaasd gezicht, en zeg "pardon? Hoe bedoel je, ik heb maar 1 zegel nodig. "Dat kan best, zegt ze, maar wij verkopen geen losse zegels meer" Ben jij wel helemaal lekker vraag ik haar, ik heb maar 1 zegel nodig, en jij wilt me er 10 verkopen? Dat is al zo sinds 1 januari dit jaar antwoord ze inmiddels wat geërgerd. Hoeveel moet er op? Vraag ik. 88 cent zegt ze met een strak gezicht. Ok, nou dan ga ik wel naar de supermarkt en haal daar m'n postzegels wel. Ik draai me daarop maar om en loop stilletjes vloekend het postkantoor uit. Ik stap dusdanig geërgerd m'n auto weer in, en al balend van mijn verloren tijd rijd ik het parkeerterrein maar weer af. Maar weer "op" naar de supermarkt!!!!

Al rijdend met de radio knetterhard aan "She fucking hates me, van Puddle of mud" (goed nummer) dacht ik, "tja, dan verkopen ze de zegels ook niet los bij de c-1000. Nou ja, dan haal ik er daar wel een velletje van 10!!!! Maar ik koop ze niet bij die muts!!!! Daar aangekomen ga ik netjes in de ellenlange rij staan voor m'n 2 postzegels, ik zag de 16 jarige airhead al achter de kassa zitten, en dacht, jij gaat mij 2 postzegels verkopen dame, en NIET 10!!! Eindelijk, ik ben aan de beurt. Ik zet mijn strakke zakelijke gezicht op en zeg, "ik wil 2 postzegels", het meisje "tikje onder de indruk" (zo heb ze het liefst) zegt, "momentje zal ze even voor u pakken. 88 cent graag. He he, eindelijk, na anderhalf uur van wachten en ergeren had ik dan eindelijk m'n 2 postzegels. De brief kon op de bus. Hoera!!! wat een ochtend. Nu eerst koffie!! "commerciële bende!!!!